Jesteś stanowczy czy radykalny?

radykalizm vs stabowczość

Granica pomiędzy byciem stanowczym a byciem radykalnym to cienka czerwona linia. Przekraczając ją szkodzisz swojemu otoczeniu i sobie samemu. Jak cienka to granica może świadczyć fakt, że sam niejednokrotnie łapię się na tym, że ją przekraczam, wypływając z czystych wód stanowczości na szlam radykalizmu. Świadomość tej ułomności daje mi komfort panowania nad tym i nie zagłębiania się w radykalizmie dłużej niż na kilka minut. 

Bardzo pomocna jest tu także moja szympansica, która jak nikt inny potrafi swoimi uwagami i zadawanymi pytaniami nakierować mnie na właściwe tory. Nie ukrywam, że mój radykalizm pobudza się do działania w momentach silnego wzburzenia emocjonalnego. Zapewne tak jak u większości z nas, o czym doskonale wiedzą redaktorzy gazet, a im bardziej gazeta określana mianem brukowej tym bardziej jej redaktorzy o tym wiedzą.

Na pewno też nie brakuje przykładów radykalizmu w religiach czy w polityce, tu jednak nie będziemy zajmować się tymi tematami. Wolę skupić się na zwykłym człowieku, kwestie wiary i polityki zostawiając na boku.

Poniżej przedstawiam listę różnic jakie w moim odczuciu różnią człowieka radykalnego od stanowczego. Lista ta jest stale rozbudowywana i na pewno nie jest jeszcze zamknięta. Jeśli masz swoje spostrzeżenia na ten temat, pisz śmiało wspólnie uzupełnimy tą listę. A szkodami wynikającymi z bycia radykałem, jeszcze pewnie nie raz będę się tu na blogu zajmował.

 

Radykalista Człowiek stanowczy
Nie uznaje kompromisów, świat jest zorganizowany według jego wizji lub świat ten należy podpalić. Pozostając wierny swoim przekonaniom szuka kompromisowego rozwiązania. Akceptuje świat takim jaki jest.
Nie ma stałych granic postępowania, jego radykalizm jest tak radykalny jak wymaga tego od niego sytuacja. Posiada stałe ramy swojego postępowania, których nie przekracza, dzięki czemu w oczach innych staje się osobą godną zaufania.
Zdobycie przewagi nad innymi jest jego celem nadrzędnym, wtedy może realizować swoją wizję świata. Nie czuje potrzeby zdobywania przewagi nad innymi ludźmi. Tworzy swój własny świat w obrębie światów innych ludzi.
Nigdy nie osiąga celu. Szybko osiąga swój cel.
Skupia się na tym co powiedzą inni, nie umie skupić się na sobie i swoich odczuciach. Skupia się na swoich odczuciach, nie przejmuje się tym co powiedzą inni.
Traktuje ludzi przedmiotowo jako środek do osiągnięcia celu lub przeszkodę, którą należy usunąć. Traktuje ludzi po ludzku.
Dążąc do ideału, nie żyje własnym życiem. Żyje własnym idealnym życiem.
Jego przekonania są chwiejne. Mówi to, co jego poplecznicy chcą usłyszeć, pamięta o tym, by jego poglądy były bardziej radykalne od poglądów popleczników. Jego przekonania są stałe. Mówi to co myśli, pamięta o tym by jego poglądy były zgodne z jego ideałami.
Ginie młodo w walce, lub na starość zostaje samotnym śmiesznym starszym człowiekiem, którego ludzie mają za wariata. Pokłady wszelkiego radykalizmu wcześniej czy później wypalają się. Na starość jest otoczony życzliwymi mu ludźmi.
Nie ma przyjaciół. Otacza się ludźmi, którzy mogą skorzystać na kontakcie z nim. Otacza go duże grono zaufanych przyjaciół.

 

Poniżej krótka lista ludzi stanowczych jakie znam, lub które znam z czytanych biografii. Poza pierwszą pozycją kolejność jest całkowicie przypadkowa, tak jak mi się przypominało (na pewno to nie wszyscy). Nie ze wszystkimi z tej listy się zgadzam, co nie znaczy że rozmowa z nimi nie byłaby przyjemnością.

  1. Moja żona
  2. Jan Paweł II
  3. Dalajlama
  4. Janusz Korwin Mikke
  5. Jacek Kuroń
  6. Zbigniew Religa
  7. Władysław Bartoszewski
  8. Wojciech Cejrowski
  9. Dorota Wellman
  10. Joanna Malinowska-Parzydło
  11. Szymon Hołownia
  12. Martyna Wojciechowska
  13. Janusz Gajos
  14. Jerzy/Maciej Stuhr
  15. Franciszek/Jacek Stachura
  16. Marcin Gortat
  17. Garri Kasparov
  18. Bill Gates
  19. Steve Jobs
  20. Andrzej Blikle
Podziel się ze znajomymi, to takie miłe